Blog

Αισθάνομαι ιδιαίτερη χαρά για τη συμμετοχή μου στην αποψινή εκδήλωση προς τιμήν του ποιητή Τίτου Πατρίκιου. Με συνδέει μαζί του φιλία σαράντα χρόνων. Στο διάστημα αυτόέχουμε μοιραστεί πολλές ευχάριστες στιγμές, κάποτε και πολύ οδυνηρές ώρες. Έτσι, όταν μού έγινε η πρόταση να είμαι ένας εκ των ομιλητών, δέχτηκα χωρίς καμιά αναστολή ή επιφύλαξη. Εκτός των άλλων, συντρέχει και μια πρόσθετη και πρόσφατη αφορμή για τη σημερινή βραδιά. Πριν λίγους μήνες, κυκλοφόρησε από τις Εκδόσεις Κίχλη σε δύο επιβλητικούς τόμους συνολικής έκτασης 1.000 σελίδων το οριστικό corpus των ποιημάτων του...

«Διαβάζω τα ποιήματα του Τίτου Πατρίκιου και περνούν από μπροστά μου οι πιο διαφορετικές διαστάσεις: οι αμφιβολίες του έρωτα, τα πάνω-κάτω της Ιστορίας, ο τρόπος που γερνάει το σώμα όχι όμως και οι μνήμες του, η γενιά του πατέρα μου και της πρόσκρουσης στη βία και στην πίστη. Διαβάζω τα ποιήματα του Τίτου Πατρίκιου και νιώθω να πλουτίζω σχεδόν δωρεάν μαθήματα “ποιητικής και πολιτικής ηθικής” που έλεγε ο Μαρωνίτης. Και τι σύγχρονος και φρέσκος είναι ο ανθρωπισμός αυτής της ποίησης – στο πώς κατευθύνεται προς την αλήθεια, με ευγένεια μεν αλλά χωρίς αβροφροσύνη για αυταπάτες». Αυτά ανήρτησε πρόσφατα στο face-book, διαβάζοντας τη δίτομη έκδοση με τα ποιήματα του Τίτου Πατρίκιου, o Νικόλας Σεβαστάκης, άνθρωπος με γνώση, με λόγο, με άποψη. Σε δέκα αράδες, ο Σεβαστάκης τα λέει όλα...

Στα πλαίσια της προσπάθειας που γίνεται τα τελευταία χρόνια από την κίνηση πολιτών «τα Άνθη της Πέτρας» για την συνολική καταγραφή του έργου των Λαγκαδινών μαστόρων βρίσκεται σε εξέλιξη η μελέτη και ανάδειξη της δράσης τους και ως ναοδόμων.

Όλο το βράδυ έβρεχε. Ο  Ντίνος  ξύπνησε τα μεσάνυχτα και  η βροχή είχε κοπάσει. Αναδεύτηκε στο αχυρένιο στρώμα του δυο τρείς φορές και πάλε τον πήρε ο ύπνος. Με το φώτισμα ξύπνησε  κι ετοιμαζόταν να σηκωθεί. Άπλωσε στοργικά το χέρι του στο κεφάλι του γιού του και ύστερα το έφερε θωπεύοντας  απέξω στο σκέπασμα προς τις πλάτες του. Για λίγο έμεινε αμήχανος και ξανά έσουρε το χέρι του προς την πλάτη του παιδιού.Θλίψη απέραντη τον κυρίευσε και ... 

Ο Παναγιώτης γεννήθηκε πρόωρα το καλοκαίρι του 66 στα Λαγκάδια της Γορτυνίας, την ημέρα του τελικού του Παγκοσμίου Κυπέλλου στην Αγγλία. Την Γιαννούλα, την πιάσανε οι πόνοι στο χωράφι. Ξεγέννησε κάτω από μια συκιά, που λένε έχει κακό ίσκιο, την ώρα που το σουτ του Χάρστ αφού κτύπησε στο δοκάρι, αναπήδησε στο έδαφος, πριν απομακρυνθεί . Ο Ελβετός διαιτητής, συμβουλεύτηκε τον Ρώσο επόπτη, έδειξε την σέντρα και η Αγγλία πήρε το μοναδικό της μέχρι σήμερα Παγκόσμιο Κύπελλο.

Την επομένη, ένα ερώτημα απασχολούσε τις εφημερίδες σε όλο τον κόσμο   “πέρασε δεν πέρασε την γραμμή” και ένα άλλο, αυτό μόνο τη γειτονιά της Λεύκας στα Λαγκάδια. “θα ...